archief

VMBO-scholiere als vrijwilligster naar Wit-Rusland

‘Je doet het voor die ene glimlach bij de kinderen!’

OIRSCHOT – Twintig jaar geleden vond in Chernobyl een ramp plaats, waarvan de gevolgen ook de komende decennia nog dagelijks merkbaar zullen zijn. Er heerst veel werkeloosheid, alcoholisme bepaalt het straatbeeld, er is nog steeds veel straling in het gebied, waardoor kinderen met aangeboren afwijkingen ter wereld komen. De president van Wit-Rusland, Loekasjenko, voert bovendien een dictatorregime, wat de leefsituatie voor veel burgers er niet veel beter op maakt. Wat beweegt de 15-jarige Anne Willemse om juist in dat land haar vmbo-stage voor klas drie uit te voeren? Op 10 april vertrekt ze samen met haar vader Pieter - actief voor de Stichting Support Chernobyl Children Oirschot (SSCCO) – naar Minsk.

door Ivo Mijland

‘Anja Kendall (SSCCO voert acties om geld voor haar te verzamelen, red.) vroeg me tijdens de hometrainer vierdaagse (opbrengst was ook voor de SSCCO, red.) of ik als vrijwilliger aan de slag wilde in het rampgebied. Het leek me leuk om dit te doen als stage voor vmbo 3,’ vertelt Anne. In eerste instantie zou ze alleen gaan, maar dat plan is uiteindelijk veranderd. ‘We hebben haar de keus gelaten,’ zegt vader Pieter, ‘ze heeft zelf gevraagd of ik toch mee wilde gaan. Dat vond ik uiteraard niet erg,’ lacht Pieter. Naast Anne en Pieter zullen nog vrijwilligers uit onder andere Duitsland naar Minsk vertrekken. Anne vindt het weliswaar spannend, maar herinnert zich hoe dankbaar de kinderen waren tijdens het zomerkamp in het gebouw van de Scouting. ‘Ik had een paar kleine sieraden gegeven aan de kinderen, het is heel mooi om te zien hoe dankbaar ze zijn. Dat is voor mij voldoende reden om deze stage te gaan lopen.’

Doelstelling
De Stichting Support Chernobyl Children Oirschot heeft zichzelf ten doel gesteld om humanitaire hulp te bieden aan kinderen en oudere mensen die slachtoffer zijn van de ramp die op 26 april 1986 plaatsvond. De slachtoffers hebben letsel door de straling, maar ook door de slechte economie die na de ramp ontstaan is. ‘De president straalt intussen uit dat het heel goed gaat met zijn land, maar de mensen hebben het echt slecht,’ weet Pieter te vertellen. ‘Ze moeten rondkomen van 200 euro per maand en leven in kamertjes van enkele vierkante meters.’ Anne vult aan: ‘Mijn slaapkamer is groter dan de leefruimte waar sommige gezinnen het mee moeten doen.’ Ze vindt het bijzonder spannend om in zo’n leefwereld haar stage te voldoen. ‘Klasgenoten gaan werken in een winkel, op een reisbureau of gaan helpen in het bejaardenhuis.’

Gloeiende plaat
Natuurlijk is het nobel dat vader en dochter Willemse zich voor dit goede doel in gaan zetten. Toch blijft de vraag waarom juist Chernobyl gekozen is door het tweetal. Pieter is uitgesproken: ‘Er zijn honderden goede doelen en elk doel is belangrijk. Natuurlijk is dit een druppel op een gloeiende plaat. Ons doel is simpel: we doen het voor de mensen daar. Het betekent zoveel voor ze, als ze alleen al merken dat er anderen om hen bekommeren. Ze zien dat ze er toch toe doen en vergeten heel even de dagelijkse ellende. Die glimlach die volgt, da’s heel bijzonder.’ Anne voegt toe: ‘In onze schuur liggen tien ballen en we doen er niks mee. Dat terwijl ze daar één bal hebben voor een hele gymzaal. Dat zijn dingen waar we makkelijk iets aan kunnen doen, toch?’

Vergeten ramp
‘Chernobyl dreigt een vergeten ramp te worden,’ vertelt Pieter, ‘daarom ben ik zo blij dat jonge mensen er naartoe gaan om aandacht te vragen voor de problemen in andere gebieden.’ En aandacht zal Anne vragen van haar leeftijdgenoten. Ze heeft flinke plannen om haar reiservaringen te delen met leerlingen van het Heerbeeck College. Anne: ‘Ik wil mensen daar blij maken, al is het maar in het klein. Straks wil ik mijn ervaringen op school en in het Weekjournaal presenteren met een verslag en foto’s, in de hoop dat meer mensen zich om de situatie zullen bekommeren.’ Vader Pieter: ‘Stilletjes hoop ik dat alle aandacht een keer zorgt dat SSCCO als doel voor de jaarlijkse kerstmarkt op de school van Anne model mag staan. Nogmaals, ik weet dat het een doel is in een hele reeks andere goede doelen. Het is gewoon bijzonder dat er op diverse plekken mensen hun energie steken in een goed doel. Denk aan Henk en Chritianne van de Wal. Het is toch prachtig om te zien met hoeveel overgave zij zich inzetten voor hun goede doel.’

Treinreis

Anne en Pieter vertrekken op 10 april per trein naar Wit-Rusland, een reis van 24 uur volgt. Het Oirschotse tweetal zal aan de grens met Wit-Rusland uren moeten wachten voor de laatste etappe. ‘De trein moet van onderstel verwisselen,’ zegt Pieter lachend, ‘de sporen zijn daar van een andere breedte.’ Anne vindt het net als haar vader een spannende onderneming: ‘We gaan in een gebied kijken waar het heel erg slecht is, terwijl we zelf in grote luxe leven. Dat lijkt me wel indrukwekkend.’

Wilt u iets betekenen voor Anne en Pieter, dan kunt u de reis sponsoren met kleding, (gebruiks)goederen of geld. Uw geldelijke bijdrage kunt u storten op banknummer 13 88 24 118 t.n.v. SSCCO onder vermelding van Reis Anne Rusland.